Ukrainie żydów niemieckiego świadek - graebe ratowanie opisujące masowe po za dubna rozstrzeliwanie friedrich z wojnie hermanna zaprzysiężone zeznanie inżyniera na.

Ukrainie żydów niemieckiego

Na miejsce procesu wybrano niemieckie miasto Norymberga. Na gmach wyznaczono Pałac Sprawiedliwości, który nie został uszkodzony podczas wojny.

Bibliografia

Filmografia

Zobacz też

Sędziowie

  1. Geoffrey Lawrence - przewodniczący (Wielka Brytania)
  2. William Birkett - sędzia zapasowy
  3. Francis Biddle (Stany Zjednoczone)
  4. John Parker - sędzia zapasowy
  5. Henri Donnedieu de Vabres (Francja)
  6. Robert Falco - sędzia zapasowy
  7. Iona Nikitczenko (Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich)
  8. Aleksander Wołczkow - sędzia zapasowy

Oskarżyciele

Na podstawie materiału źródłowego:)

Dokonali oni sporządzenia tzw. polskiego aktu oskarżenia, obejmującego ponad 100 stron i zawierającego najważniejsze fakty i dokumenty dotyczące zbrodni hitlerowskich w Polsce i polityce okupanta wobec narodu polskiego. Zgromadzony materiał dowodowy w postaci aktu oskarżenia pozwolił na sprecyzowanie zarzutów oskarżonym oraz na znaczne rozszerzenie problematyki polskiej w czasie postępowania dowodowego przed Trybunałem. Jednakże polska delegacja nie mogła brać formalnego udziału w pracach Trybunału, gdyż umowa londyńska z 8 VIII 1945 r. (zob. wiki źródła), przewidywała udział w procesie jedynie przedstawicieli czterech mocarstw, które występowały w imieniu wszystkich narodów.

Wyroki, oskarżeni i ich obrońcy

Kara śmierci
  1. Alfred Jodl - prof. Franz Exner
  2. Alfred Rosenberg - dr Alfred Thoma
  3. Arthur Seyss-Inquart - dr Gustav Steinbauer
  4. Ernst Kaltenbrunner - dr Kurt Kauffmann
  5. Fritz Sauckel - dr Robert Servatius
  6. Hans Frank - dr Alfred Seidl
  7. Hermann Göring - dr Otto Stahmer
  8. Joachim von Ribbentrop - dr Gunter von Rohrscheidt
  9. Julius Streicher - dr Hans Marx
  10. Martin Bormann - dr Friedrich Bergold
  11. Wilhelm Frick - dr Otto Pannenbecker
  12. Wilhelm Keitel - dr Fritz Sauter

Wszyscy, z wyjątkiem Göringa i Bormanna, zostali powieszeni 16 października 1946

Prócz głównego procesu czołowych nazistów, toczyły się również mniejsze procesy pozostałych liderów zbrodni, m.in. grup operacyjnych (Einsatzgruppen).

Skład Trybunału

Zgodnie z postanowieniami konferencji poczdamskiej członkami trybunału byli przedstawiciele "Czterech Mocarstw" (koalicji zwycięzców w II wojnie światowej), wydelegowani przez Sądy Najwyższe krajów reprezentantów. Podstawą prawną było przeniesienie suwerennych praw Niemiec na mocarstwa - strony aktu bezwarunkowej kapitulacji z 8/9 maja 1945 i w konsekwencji zgoda na jednostronne określenie warunków pokoju przez mocarstwa - sygnatariuszy aktu bezwarunkowej kapitulacji III Rzeszy.

Proces norymberski był legalny, oparty na prawie narodów, choć prowadzony zgodnie z procedurą anglosaską. Początkowo przedstawiciele "zwycięskich" mocarstw nie potrafili zgodzić się nie tylko co do charakteru procesu, ale generalnie odnośnie jego celowości. Związek Radziecki chciał procesu oraz surowego ukarania sprawców. Francja i Wielka Brytania były niechętnie procesowi i wysunęły nawet tzw. "Plan Napoleona", w myśl którego zbrodniarze mieli być wygnani na samotną wyspę (tak jak w przeszłości Napoleon Bonaparte). Z kolei Stany Zjednoczone opowiadały się za prowadzeniem procesu. Wspólne stanowisko pomógł wypracować sędzia amerykańskiego Sądu Najwyższego, Robert Houghwout Jackson, który podjął się misji zleconej przez prezydenta USA Harry'ego Trumana. Ostateczne decyzje podjęto na konferencji w Londynie, trwającej od 26 czerwca 1945. Pomimo początkowej rozbieżności zdań, ustalono że przedmiotem procesu będą naruszenia aktów prawa międzynarodowego, które zostały wyraźnie określone w statucie trybunału.

Jedynym polskim świadkiem zeznającym w procesie była Seweryna Szmaglewska.

Świadkowie i materiał dowodowy

Podano tylko niektórych najbardziej zapamiętanych przez historię świadków i najważniejsze materiały dowodowe:

Kara dożywotniego więzienia 13. Erich Raeder - dr Walter Siemers 14. Rudolf Hess - - 15. Walter Funk - dr Fritz Sauter Kara 20 lat więzienia 16. Albert Speer - dr Hans Flachsner 17. Baldur von Schirach - dr Fritz Sauter Kara 15 lat więzienia 18. Konstantin von Neurath - Otto von Ludinghausen Kara 10 lat więzienia 19. Karl Dönitz - Otto Kranzbuhler Uniewinnienie 20. Franz von Papen - dr Egon Kubuschok 21. Hans Fritzsche - dr Heinz Fritz 22. Hjalmar Schacht - dr Rudolf Dix Nieosądzeni 23. Robert Ley - popełnił samobójstwo w celi 25 października 1945 24. Gustav Krupp von Bohlen und Halbach - nie był sądzony ze względu na stan zdrowia

Trybunał uznał cztery organizacje powołane przez Hitlera (NSDAP, SS, SD i Gestapo) za przestępcze.

Przygotowania i charakter

Proces poprzedzony był gromadzeniem materiału dowodowego. Konieczne było także ujęcie wszystkich, pozostających przy życiu, nazistowskich zbrodniarzy wojennych. Do czasu rozpoczęcia procesu, aresztowani zostali umieszczeni w Luksemburgu, w miejscowości Bad Mondorf, w pokojach Grand-Hotelu (miejsce internowania było utajnione przed opinią publiczną). Prowadzono wówczas dochodzenie wstępne oraz przesłuchania aresztowanych.

Statystyka procesu

  1. Okres trwania - 10 miesięcy i 10 dni (218 pełnych dni roboczych)
  2. Sesje jawne - 403
  3. Sędziowie - 4
  4. Oskarżyciele - 4
  5. Dokumenty oskarżycieli - 2630
  6. Obrońcy - 27
  7. Asystenci - 54
  8. Sekretarki - 67
  9. Dokumenty obrońców - 2700
  10. Zeznania świadków - 240
  11. Protokół stenograficzny - ponad 4.000.000 słów spisanych na 16.000 stron
  12. Papier zużyty do powielenia dokumentów na użytek sądu, obrony, prasy itd. - 5.000.000 arkuszy
  13. Fotokopie dokumentów w specjalnie zainstalowanym laboratorium fotograficznym - 780.000
  14. Tłumaczenia (symultaniczne) - 4 języki: angielski, niemiecki, rosyjski, francuski
  15. Nagrywany, płyty gramofonowe - 7000, taśmy magnetofonowe - 27 000 m
  16. Filmowany w całości, taśmy filmowe - ?

Udział Polski

Delegacja polska na proces przed MTW obejmowała cztery osoby tj.:Tadeusz Cyprian, Stefan Kurowski, Stanisław Piotrowski i Jerzy Sawicki. Koordynatorami do poszczególnych spraw byli także Aleksander Bramson, Manfred Lachs, Marian Muszkat, Jan Sehn, Mieczysław Szerer oraz Henryk Świątkowski.

Międzynarodowy Trybunał Wojskowy w Norymberdze

Międzynarodowy Trybunał Wojskowy w Norymberdze – organ wymiaru sprawiedliwości powołany po II wojnie światowej w celu osądzenia nazistowskich zbrodniarzy wojennych. Procedował od 20 listopada 1945 do ogłoszenia wyroku w dniu 1 października 1946.

Reklama

Design by www.horthy.lexku.com